Mickiewicz, przesyłając Czeczotowi tekst Upiora przy liście z 8/20 lutego 1823, na ostatniej stronie autografu tuż pod zwrotką końcową dopisał parę słów: Wiersz do malarza i Hymn do młodości pokazać Joachimowi z ostrzeżeniem, że były w cenzurze; ostatni może coś odmieniwszy mógłby przejść." ("Pamiętnik Literacki." Nie istenieje jedna definicja charakteryzujaca cale pojecie mlodosci.Ogolnie mlodosc mozna opisac jako okres pomiedzy dziecinstwem a dorosloscia.Z jednej strony jest to okres pierwszych wielkich milosci, namietnosci i odkryc, z drugiej czas buntu, ksztaltowania poczucia odpowiedzialnosci oraz licznych porazek i rozczarowan.To wlasnie w mlodosci "Oda do młodości" choć zapowiadająca wkroczenie nowej epoki - twórczej i pełnej zapału, posiada również cechy poezji klasycznej. Cechy klasycystyczne: wybór gatunku - oda należała do ulubionych gatunków poezji oświeceniowej; wprowadzenie elementów mitologicznych (postaci starożytne) Oda do radości – analiza i środki stylistyczne. Tłumaczenie oryginalnej treści utworu z języka niemieckiego zostało dokonane przez Andrzeja Lama, luźną interpretację stworzył natomiast Kon­stan­ty Il­de­fons Gał­czyń­ski. Wiersz jest odą, czyli gatunkiem wywodzącym się już ze starożytności. Oda do młodości – interpretacja i analiza wiersza. Utwór Adam Mickiewicz jest klasyczną odą, napisaną wzniosłym, patetycznym językiem.Utwór łączy w sobie tradycje oświeceniowe z nowymi poglądami i ideami romantyzmu. Poeta odwołuje się do charakterystycznego dla epoki poprzedni..”Oda do młodości” w założeniu skierowana Arkadia moich marzeń. - Sciaga.pl. Bunt w "Odzie do młodości". Arkadia moich marzeń. W utworze pt.: „Oda do młodości” zostały wyrażone poglądy młodego pokolenia. Wiersz ukazywał świat rzeczywisty i świat, który miał dopiero powstać. Ludzie zadowalali się tym co mieli. Stare pokolenie było egoistyczne i bez serc. . Adam Mickiewicz - Oda do młodości rozpocznij naukę Bez serc, bez ducha, to szkieletów ludy; Bez serc, bez ducha, to szkieletów ludy; rozpocznij naukę Młodości! dodaj mi skrzydła! Młodości! dodaj mi skrzydła! rozpocznij naukę Niech nad martwym wzlecę światem Niech nad martwym wzlecę światem rozpocznij naukę W rajską dziedzinę ułudy: W rajską dziedzinę ułudy: rozpocznij naukę Kędy zapał tworzy cudy, Kędy zapał tworzy cudy, rozpocznij naukę Nowości potrząsa kwiatem Nowości potrząsa kwiatem rozpocznij naukę I obleka w nadziei złote malowidła. I obleka w nadziei złote malowidła. rozpocznij naukę Niechaj, kogo wiek zamroczy, Niechaj, kogo wiek zamroczy, rozpocznij naukę Chyląc ku ziemi poradlone czoło, Chyląc ku ziemi poradlone czoło, rozpocznij naukę Takie widzi świata koło, Takie widzi świata koło, rozpocznij naukę Jakie tępymi zakreśla oczy. Jakie tępymi zakreśla oczy. rozpocznij naukę Młodości! ty nad poziomy Młodości! ty nad poziomy rozpocznij naukę Wylatuj, a okiem słońca Wylatuj, a okiem słońca rozpocznij naukę Ludzkości całe ogromy Ludzkości całe ogromy rozpocznij naukę Przeniknij z końca do końca. Przeniknij z końca do końca. rozpocznij naukę Patrz na dół - kędy wieczna mgła zaciemia Patrz na dół - kędy wieczna mgła zaciemia rozpocznij naukę Obszar gnuśności zalany odmętem; Obszar gnuśności zalany odmętem; rozpocznij naukę To ziemia! To ziemia! rozpocznij naukę Patrz. jak nad jej wody trupie Patrz. jak nad jej wody trupie rozpocznij naukę Wzbił się jakiś płaz w skorupie. Wzbił się jakiś płaz w skorupie. rozpocznij naukę Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem; Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem; rozpocznij naukę Goniąc za żywiołkami drobniejszego płazu, Goniąc za żywiołkami drobniejszego płazu, rozpocznij naukę To się wzbija, to w głąb wali; To się wzbija, to w głąb wali; rozpocznij naukę Nie lgnie do niego fala, ani on do fali; Nie lgnie do niego fala, ani on do fali; rozpocznij naukę A wtem jak bańka prysnął o szmat głazu. A wtem jak bańka prysnął o szmat głazu. rozpocznij naukę Nikt nie znał jego życia, nie zna jego zguby: Nikt nie znał jego życia, nie zna jego zguby: rozpocznij naukę To samoluby! To samoluby! rozpocznij naukę Młodości! tobie nektar żywota Młodości! tobie nektar żywota rozpocznij naukę Natenczas słodki, gdy z innymi dzielę: Natenczas słodki, gdy z innymi dzielę: rozpocznij naukę Serca niebieskie poi wesele, Serca niebieskie poi wesele, rozpocznij naukę Kiedy je razem nić powiąże złota. Kiedy je razem nić powiąże złota. rozpocznij naukę Razem, młodzi przyjaciele!... Razem, młodzi przyjaciele!... rozpocznij naukę W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele; W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele; rozpocznij naukę Jednością silni, rozumni szałem, Jednością silni, rozumni szałem, rozpocznij naukę Razem, młodzi przyjaciele!... Razem, młodzi przyjaciele!... rozpocznij naukę I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu, I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu, rozpocznij naukę Jeżeli poległym ciałem Jeżeli poległym ciałem rozpocznij naukę Dał innym szczebel do sławy grodu. Dał innym szczebel do sławy grodu. rozpocznij naukę Razem, młodzi przyjaciele!... Razem, młodzi przyjaciele!... rozpocznij naukę Choć droga stroma i śliska, Choć droga stroma i śliska, rozpocznij naukę Gwałt i słabość bronią wchodu: Gwałt i słabość bronią wchodu: rozpocznij naukę Gwałt niech się gwałtem odciska, Gwałt niech się gwałtem odciska, rozpocznij naukę A ze słabością łamać uczmy się za młodu! A ze słabością łamać uczmy się za młodu! rozpocznij naukę Dzieckiem w kolebce kto łeb urwał Hydrze, Dzieckiem w kolebce kto łeb urwał Hydrze, rozpocznij naukę Ten młody zdusi Centaury, Ten młody zdusi Centaury, rozpocznij naukę Piekłu ofiarę wydrze, Piekłu ofiarę wydrze, rozpocznij naukę Do nieba pójdzie po laury. Do nieba pójdzie po laury. rozpocznij naukę Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga; Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga; rozpocznij naukę Łam, czego rozum nie złamie: Łam, czego rozum nie złamie: rozpocznij naukę Młodości! orla twych lotów potęga, Młodości! orla twych lotów potęga, rozpocznij naukę Jako piorun twoje ramię. Jako piorun twoje ramię. rozpocznij naukę Hej! ramię do ramienia! spólnymi łańcuchy Hej! ramię do ramienia! spólnymi łańcuchy rozpocznij naukę Opaszmy ziemskie kolisko! Opaszmy ziemskie kolisko! rozpocznij naukę Zestrzelmy myśli w jedno ognisko Zestrzelmy myśli w jedno ognisko rozpocznij naukę I w jedno ognisko duchy!... I w jedno ognisko duchy!... rozpocznij naukę Dalej, bryło, z posad świata! Dalej, bryło, z posad świata! rozpocznij naukę Nowymi cię pchniemy tory, Nowymi cię pchniemy tory, rozpocznij naukę Aż opleśniałej zbywszy się kory, Aż opleśniałej zbywszy się kory, rozpocznij naukę Zielone przypomnisz lata. Zielone przypomnisz lata. rozpocznij naukę A jako w krajach zamętu i nocy, A jako w krajach zamętu i nocy, rozpocznij naukę Skłóconych żywiołów waśnią, Skłóconych żywiołów waśnią, rozpocznij naukę Jednym "stań się" z bożej mocy Jednym "stań się" z bożej mocy rozpocznij naukę Świat rzeczy stanął na zrębie; Świat rzeczy stanął na zrębie; rozpocznij naukę Szumią wichry, cieką głębie, Szumią wichry, cieką głębie, rozpocznij naukę A gwiazdy błękit rozjaśnią - A gwiazdy błękit rozjaśnią - rozpocznij naukę W krajach ludzkości jeszcze noc głucha: W krajach ludzkości jeszcze noc głucha: rozpocznij naukę Żywioły chęci jeszcze są w wojnie; Żywioły chęci jeszcze są w wojnie; rozpocznij naukę Oto miłość ogniem zionie, Oto miłość ogniem zionie, rozpocznij naukę Wyjdzie z zamętu świat ducha: Wyjdzie z zamętu świat ducha: rozpocznij naukę Młodość go pocznie na swoim łonie, Młodość go pocznie na swoim łonie, rozpocznij naukę A przyjaźń w wieczne skojarzy spojnie. A przyjaźń w wieczne skojarzy spojnie. rozpocznij naukę Pryskają nieczułe lody Pryskają nieczułe lody rozpocznij naukę I przesądy światło ćmiące; I przesądy światło ćmiące; rozpocznij naukę Witaj, jutrzenko swobody, Witaj, jutrzenko swobody, rozpocznij naukę Zbawienia za tobą słońce! Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska. ADAM MICKIEWICZ Oda do młodości Bez serc, bez ducha, — to szkieletów ludy! Młodości! dodaj mi skrzydła! Niech nad martwym wzlecę światem W rajską dziedzinę ułudy: Kędy zapał tworzy cudy, Nowości potrząsa kwiatem I obleka w nadziei złote malowidła! Młodość, Praca Niechaj, kogo wiek zamroczy, Chyląc ku ziemi poradlone czoło, Takie widzi świata koło, Jakie tępemi zakreśla oczy. Starość Młodości! ty nad poziomy Wylatuj, a okiem słońca Ludzkości całe ogromy Przeniknij z końca do końca! Patrz na dół — kędy wieczna mgła zaciemia Obszar gnuśności zalany odmętem: To ziemia! Patrz, jak nad jej wody trupie Wzbił się jakiś płaz w skorupie. Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem; Goniąc za żywiołkami drobniejszego płazu, To się wzbija, to w głąb wali: Nie lgnie do niego fala, ani on do fali; A wtem jak bańka prysnął o szmat głazu! Nikt nie znał jego życia, nie zna jego zguby: To samoluby! Młodości! tobie nektar żywota Natenczas słodki, gdy z innymi dzielę: Serca niebieskie poi wesele, Kiedy je razem nić powiąże złota. Razem młodzi przyjaciele! W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele; Jednością silni, rozumni szałem, Razem młodzi przyjaciele! I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu, Jeżeli poległem ciałem Dał innym szczebel do sławy grodu. Razem, młodzi przyjaciele! Choć droga stroma i śliska, Rewolucja Gwałt i słabość bronią wchodu: Gwałt niech się gwałtem odciska, A ze słabością łamać uczmy się za młodu! Dzieckiem w kolebce kto łeb urwał Hydrze, Ten młody zdusi Centaury¹, Piekłu ofiarę wydrze, Do nieba pójdzie po laury. Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga, Łam, czego rozum nie złamie! Młodości! orla twych lotów potęga, Jako piorun twoje ramie! Hej! ramie do ramienia! spólnemi łańcuchy Opaszmy ziemskie kolisko! Zestrzelmy myśli w jedno ognisko, I w jedno ognisko duchy! Dalej, bryło, z posad świata! Nowemi cię pchniemy tory, Aż opleśniałej zbywszy się kory, Zielone przypomnisz lata! A jako w krajach zamętu i nocy, Skłóconych żywiołów waśnią, Jednem: a i z Bożej mocy Świat rzeczy stanął na zrębie; Szumią wichry, cieką głębie, A gwiazdy błękit rozjaśnią: — W krajach ludzkości jeszcze noc głucha, Żywioły chęci jeszcze są w wojnie… Oto miłość ogniem zionie, Wyjdzie z zamętu świat ducha! Młodość go pocznie na swojem łonie, A przyjaźń w wieczne skojarzy spojnie. Pryskają nieczułe lody, I przesądy, światło ćmiące… Witaj jutrzenko swobody, Zbawienia za tobą słońce! ¹Centaur — W mit. gr. pół koń, pół człowiek. Oda do młodości  Ten utwór nie jest objęty majątkowym prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach . PL. Źródło: Tekst opracowany na podstawie: Adam Mickiewicz, Poezje, Tom , nakład Gubrynowicza i Syna, druk Anczyca i Spółki, Lwów  Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury ( Reprodukcja cyowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Sekuła, Olga Sutkowska, Stanisław Pigoń. Okładka na podstawie: [email protected], CC BY . o Wolne Lektury to projekt fundacji Nowoczesna Polska – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury. Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie. a mo om c Przekaż % podatku na rozwój Wolnych Lektur: Fundacja Nowoczesna Polska, KRS . Pomóż uwolnić konkretną książkę, wspierając zbiórkę na stronie Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji. Oda do młodości  Ta pomoc edukacyjna została zatwierdzona przez eksperta!Materiał pobrano już 317 razy! Pobierz plik interpretacja_oda_do_młodości już teraz w jednym z następujących formatów – PDF oraz DOC. W skład tej pomocy edukacyjnej wchodzą materiały, które wspomogą Cię w nauce wybranego materiału. Postaw na dokładność i rzetelność informacji zamieszczonych na naszej stronie dzięki zweryfikowanym przez eksperta pomocom edukacyjnym! Masz pytanie? My mamy odpowiedź! Tylko zweryfikowane pomoce edukacyjne Wszystkie materiały są aktualne Błyskawiczne, nielimitowane oraz natychmiastowe pobieranie Dowolny oraz nielimitowany użytek własnyInterpretacja Ody do młodości – notatka, Adam Mickiewicz, życie i do młodości – analiza i interpretacja, Adam Mickiewicz, życie i twórczość. Mickiewicz sięga po typowo klasycystyczny gatunek, jakim jest charakteryzuje się uczuciowym nieładem wyrażającym się w nieregularności strof, rymów, sylab. Na uwagę zasługuje bogata kompozycja utworu. Świadczą o tym. Podmiot liryczny ukazuje kontrast pomiędzy światem młodych a starych ludzi. Pokazuje podstawowe różnice pomiędzy pokoleniami i przeciwstawia je. Cała oda jest apostrofą do młodości, której poeta przypisuje wielką siłę. Młodość jest w stanie „przypiąć skrzydła do ramion”, wynieść poetę ponad poziomy,Oda do młodości jest niewątpliwie jednym z najbardziej znanych i cenionych dzieł autorstwa Adama Mickiewicza. Utwór ten został napisany w. Jej wykorzystanie wiąże się z przedstawianiem treści i organizowaniem struktury wiersza. Tonacja ody jest zwykle podniosła, uroczysta. Służy ona pochwale. „Oda do młodości” w założeniu skierowana była do młodzieży filomackiej, jednak jej znaczenie jest znacznie szersze. Utwór jest manifestem programow..Oda do młodości – interpretacja i analiza wiersza. Utwór Adam Mickiewicz jest klasyczną odą, napisaną wzniosłym, patetycznym jak zresztą wskazuje na to sam tytuł jest odą Oda jest to utwór wierszowany najczęściej stroficzny o charakterze pochwalnym lub dziękczynnym Jest do młodości – interpretacja wers po wersieŚwiat „starych”, pozbawiony marzeń i uczuć, jest światem martwym i bezdusznym. Mickiewiczowska Oda do młodości stanowi połączenie elementów oświeceniowych (. Oda do młodości mickiewicza zawiera wiele cech tekstu klasycystycznego, będąc w istocie dziełem z pogranicza dwóch epok – oświecenia i on formę wiersza nieregularnego – rozpiętość wynosi od 3 do 13 sylab w wersie. Przeważają wersy ośmiozgłoskowe, pogrupowane w czterowersowe strofy. Adam Mickiewicz: “Oda do młodości” – omówienie, opracowanie, analiza, interpretacja, opis. 20 lipca, 2020 15:26 2 komentarze. 0. jak zresztą wskazuje na to sam tytuł jest odą Oda jest to utwór wierszowany. Czytając kolejne wersy „Ody do młodości” przed oczyma staje nam do młodościOda do młodości. Adam Mickiewicz. O utworze. Pierwszy w historii literatury polskiej utwór poświęcony młodości. Jest pieśnią na cześć wszystkich młodych. Oda (z gr. aoide pieśń) to utwór wierszowany najczęściej o charakterze pochwalno-panegirycznym, utrzymany w podniosłym stylu, opiewający wybitną postać, Oda do młodości powstała w grudniu 1820 r. i jest utworem łączącym jeszcze elementy poetyki klasycystycznej i myśli bliskie ludziom Oświecenia z cechami. Utwór Adama Mickiewicza “Oda do młodości” to jeden z najważniejszych utworów literackich w naszej kulturze. Pokazuje i przeciwstawia sobie. stałe porównania Boga i młodości jako mocy powoływania stworzeń do istnienia. Wielu współczesnych Mickiewiczowi widziało w tekście Ody do młodości do młodości adresatUtwór Adama Mickiewicza Oda do młodości jest liryką zwrotu do adresata występują liczne apostrofy np Młodości młodzi przyjaciele a także liryką.„Oda do młodości” jest jednym z literackich manifestów polskiego romantyzmu. Utwór to przykład liryki apelu, zwrotu do to typowo klasycystyczny gatunek, który utrzymany jest w podniosłym, wręcz patetycznym tonie i kierowany jest do konkretnego adresata. W tym. „Oda do młodości” w założeniu skierowana była do młodzieży filomackiej, jednak jej znaczenie jest szersze, gdyż można nazwać ją manifestem programowym. Masz problem ze zrozumieniem utworu Oda do młodości? Znajdziesz pod tym linkiem: Charakterystyka podmiotu i przedmiotu lirycznego – to pomoże Ci lepiej. Bez serc, bez ducha, to szkieletów ludy; Młodości! dodaj mi skrzydła! Niech nad martwym wzlecę światem W rajską dziedzinę ułudy: Kędy zapał tworzy cudy, Nowości potrząsa kwiatem I obleka w nadziei złote malowidła. Niechaj, kogo wiek zamroczy,Chyląc ku ziemi poradlone czoło,Takie widzi świata koło,Jakie tępymi zakreśla oczy. Młodości! ty nad poziomy Wylatuj, a okiem słońca Ludzkości całe ogromy Przeniknij z końca do końca. Patrz na dół - kędy wieczna mgła zaciemiaObszar gnuśności zalany odmętem:To ziemia!Patrz, jak nad jej wody trupieWzbił się jakiś płaz w skorupie. Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem; Goniąc za żywiołkami drobniejszego płazu, To się wzbija, to w głąb wali: Nie lgnie do niego fala ani on do fali; A wtem jak bańka prysnął o szmat głazu. Nikt nie znał jego życia, nie zna jego zguby: To samoluby! Młodości! tobie nektar żywotaNatenczas słodki, gdy z innymi dzielę:Serca niebieskie poi wesele,Kiedy je razem nić powiąże złota. Razem, młodzi przyjaciele!... W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele; Jednością silni, rozumni szałem, Razem, młodzi przyjaciele!... I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu, Jeżeli poległym ciałem Dał innym szczebel do sławy grodu. Razem, młodzi przyjaciele!... Choć droga stroma i śliska, Gwałt i słabość bronią wchodu: Gwałt niech się gwałtem odciska, A ze słabością łamać uczmy się za młodu! Dzieckiem w kolebce kto łeb urwał Hydrze,Ten młody zdusi Centaury,Piekłu ofiarę wydrze,Do nieba pójdzie po sięgaj, gdzie wzrok nie sięga;Łam, czego rozum nie złamie:Młodości! orla twych lotów potęga,Jako piorun twoje ramię. Hej! ramię do ramienia! spólnymi łańcuchy Opaszmy ziemskie kolisko! Zestrzelmy myśli w jedno ognisko I w jedno ognisko duchy!... Dalej, bryło, z posad świata! Nowymi cię pchniemy tory, Aż opleśniałej zbywszy się kory, Zielone przypomnisz lata. A jako w krajach zamętu i nocy,Skłóconych żywiołów waśnią,Jednym „stań się” z Bożej mocyŚwiat rzeczy stanął na zrębie;Szumią wichry, cieką głębie,A gwiazdy błękit rozjaśnią - W krajach ludzkości jeszcze noc głucha: Żywioły chęci jeszcze są w wojnie; Oto miłość ogniem zionie, Wyjdzie z zamętu świat ducha: Młodość go pocznie na swoim łonie, A przyjaźń w wieczne skojarzy spójnie. Pryskają nieczułe lodyI przesądy światło ćmiące;Witaj, jutrzenko swobody,Zbawienia za tobą słońce! Interpretacja Oda (z gr. aoide pieśń) to utwór wierszowany najczęściej o charakterze pochwalno-panegirycznym, utrzymany w podniosłym stylu, opiewający wybitną postać, wzniosłą ideę czy ważne wydarzenie. Mickiewicz sięgając po ten gatunek literacki, zdaje się czerpać z tradycji klasycznej, jednak sam wybór tematu – młodości rozumianej jako niepohamowana siła, dzięki której możliwa jest zmiana „martwej” rzeczywistości – jest posunięciem nowatorskim. Koncept zorganizowania utworu opiera się na konsekwentnym kontraście między światem „młodych” i „starych”. Rzeczywistość zastana jest bowiem odbiciem rządów pokolenia „bez serc, bez ducha”, pokolenia „samolubów”, którzy kierując się swoim skrajnie racjonalnym, ograniczonym światopoglądem doprowadzili do destrukcyjnej stagnacji. Najważniejszą wartością, która zostaje przeciwstawiona światu „wiecznej mgły” jest młodość. W utworze Mickiewicza nabiera ona mocy kreacyjnej, podobnie jak Bóg, stwarza nową rzeczywistość od podstaw. Słowa: „Dalej, bryło z posad świata!/ Nowymi cię pchniemy tory (…)” nabierają więc znaczenia kosmogonicznego, bowiem w tym ujęciu powstały świat powinien kierować się śmiałymi, odmiennymi od dotąd istniejących, zasadami. Paralela ta podkreśla jednocześnie szczególny charakter młodości, jako tej, której działania odbywają się na płaszczyźnie ducha i serca. To właśnie dzięki nim możliwe jest zjednoczenie młodych w imię przyjaźni i powszechnego szczęścia, czego wyrazem jest wielokrotnie powtarzane zawołanie: „Razem, młodzi przyjaciele!...”. W przeciwieństwie do „starych”, którzy sami są sobie „sterem, żeglarzem, okrętem”, nie widzących nic poza własnym egoistycznym światem, a którego „owocami” są „zamęt i noc”, „młodzi” pragną „nowości” i „nadziei”, które przynosi właśnie młodość, zdolna „przeniknąć ludzkości całe ogromy z końca do końca”. To ona pozwala łamać „przesądy światło ćmiące”, walczyć o wspólne cele, stawiając na szali nawet osobiste dobro. Podmiot wskazuje, że nagroda za trud będzie miała wymiar pozaziemski („Do nieba pójdzie po laury”). Młodość charakteryzuje się tu odwagą do odkrywania tego, co nowe, zakryte dla „rozumnych oczu”. Słowa „Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga;/Łam, czego rozum nie złamie” zdają się być więc nie tylko rodzajem wezwania, lecz jednocześnie esencją całego Mickiewiczowskiego manifestu. Oda do młodości napisana w 1820 roku w Kownie będzie w końcu wyraźnym sygnałem zmiany oświeceniowego światopoglądu poety na romantyczny.

oda do młodości tekst pdf